Człowiek jest częścią całości

Rzeczywistość jest podobna do iluzji stworzonej przez relacje pomiędzy zdarzeniami. Immanentna rzeczywistość nie istnieje tak jak kiedyś już to pisałem. Sama rzeczywistość owszem istnieje ale każda jest inna, gdyż współzależności między nami ludźmi są tak duże, że nie możemy jej zaobserwować w stricte czystej postaci, tak samo jak kwarki w fizyce które można obserwować jedynie w momencie gdy występują przynajmniej parami lub w złożonych formach. Wtedy to tworzą cząstki elementarne. Wtedy to też nabierają zupełnie innych własności niż pojawiające się oddzielnie. Na tym też polega istnienie człowieka we wszechświecie.

Znany przedstawiciel fizyki kwantowej, Albert Einstein napisał:

Człowiek jest częścią całości, nazywanej przez nas ‘Wszechświatem’, częścią ograniczoną w czasie i przestrzeni. Doświadcza siebie, swoich myśli i uczuć, jako czegoś niezależnego od reszty – jest to rodzaj optycznego złudzenia świadomości. To złudzenie jest dla nas rodzajem więzienia, ogranicza nas do osobistych pragnień i związków uczuciowych z kilkoma bliskimi nam osobami. Naszym zadaniem musi być uwolnienie się z tego więzienia przez powiększanie zasięgu naszego współczucia tak, by ogarnąć nim wszystkie żywe istoty i całą przyrodę w jej pięknie.

Traktuję to osobiście jako opis rzeczywistości który próbuję (już to dawno zrobiłem) zaszczepić w swoim umyśle, tak samo jak analizę nad pojęciem „ja”, traktując je jako złudzenie, zbiór przyciągających i odpychających reakcji oraz impulsów, które jest źródłem cierpienia. Zdobywa je człowiek podczas próby wyobrażenia samego siebie w formie tzw. pięciu skupisk - formy materialnej (intelekt, ciało), uczucia, percepcji (myśli), woli i własnej świadomości.

Wniosek: Szacunek dla dróg osobistej przemiany, które korespondują z
naturą i dyspozycjami innych istot.