Formuła kantu

Oddaje pewną rzecz za darmo. Masz uwierzyć, że to twoja zasługa, bo jesteś mądrzejszy a ja głupszy.
W każdym kancie jest ofiara i przeciwnik. Im bardziej ofiara myśli, że panuje nad sytuacją, tym mniej nad nią panuje. Stopniowo zaciska pętle na swojej szyi, a przeciwnik mu w tym pomaga.

Zasada I:

Jedyny sposób na to, by zmądrzeć to grać z mądrym przeciwnikiem

Zasada II:

Im bardziej wyszukana gra, tym bardziej wyszukany przeciwnik

Jeżeli przeciwnik jest znakomity, umieszcza ofiarę w otoczeniu, które potrafi kontrolować. Potem rzuca kość tak jak rzuca się kość głodnemu psu. Znajduje jego słabości. Daje mu tylko trochę tego, co chce.

Przeciwnik po prostu rozpręża swoją ofiarę podając mu swoją wersję. Sztuka by zrobić tę sztukę. Im bardziej ją znam, tym łatwiej mi ją wykonać. Przeczytać czyjeś myśli. Sztuka oparta na dwóch regułach:

• Myślą, że to nie może być takie stare
• Ani takie znaczące

Większość się na to nabiera. Kiedy przeciwnik w końcu podejmuje wyzwanie oznacza to, że inteligencja ofiary została podważona. Nikt się nie może z tym pogodzić.
Nawet on sam… Przegrywa.

Zasada III:

Każde reguły można zmienić, zmieniając kontrolującego lub otoczenie, które kontroluje.

Wniosek: Już wiesz, po co to robie