Był długi, potem krótki weekend a tera bydzie poniedziałek... Kilka wniosków życiowych jak nie postępować na przyszłość

No, więc tak. Na początku pragnę wszystkich poinformować, że ZMARTCHWYWSTAŁEM i mam się dobrze. Podobno były jakieś opisy na GG w stylu co się dzieje z tym Kovalem? A więc informuję, że żyję. A żyję dobrze, pełnią sił. Był to jeden ze wspanialszych weekendów majowych mojego życia. Jakże kontrastowy. Mam naprawdę bardzo wiele do napisania. Gdzie byłem, co robiłem… baaaardzo wiele. Nie zdajesz sobie nawet sprawy jak dużo. Coś czuję, że chyba nie napiszę wszystkiego z tego względu, iż po prostu jest tego za dużo.

A więc po kolei. Jeżeli śledzisz mojego Jogga to zapewnie wiesz, że umarłem 30 kwietnia, w przeddzień Maja. Umarłem, dlatego, iż moja śmierć miała symbolizować czekanie. Czekanie, którego się doczekałem w przewidywany sposób. No prawie. Wszystko zakończyło się nie do końca po myśli, ale też nie z wielkim zaskoczeniem. Zabrzmi to jak samochwalstwo, ale powiem jak dobry dziadek „Mogłem się tego spodziewać”.

W międzyczasie, gdy „czekałem” wybrałem się do Lubinia. Trasy zbytnio nie znałem, a więc wyznaczyłem ją poprzez GPSa, którego to też zabrałem w trasę. Wszystko pięknie, jedziemy, dojeżdżamy do bodaj do Wołowa i co? Stoi Policja, kieruje objazd (myślę – ohooo wypadek). Spoko GPS zmienił trasę i jedziemy dalej. Mija 5, 10, 20 km… Krążymy sprawnie po jakiś wsiach, w pewnym momencie widzę jakieś bocznice kolejowe ułożone w kółko, coś w rodzaju toru wyścigowego dla pociągów. Chwilę później straciłem zasięg, a w następnej chwili GPS nakazał mi skręcić w lewo. A więc skręciłem z pewnym zaufaniem. Drogę pokazał, jako lokalną, jedziemy kilometr tą trasą i nagle zonk, kończy się asfalt, zaczyna polna droga. Myślę – no nic, zaraz będzie główna. Jedziemy dalej, zaczyna się las. W pewnym momencie okazało się, że jedziemy przez ten las, po wertepach na Hamera z 10km. Po 11km zza zakrętu wylania się piękna asfaltowa droga, jakieś skrzyżowanie. W tym momencie GPS każe skręcać w lewo, ale przecież stamtąd przyjechaliśmy. Totalny bezsens. Stoimy z 10min i się kłócimy o kierunek jazdy. W końcu pojawili się jacyś ludzie (rowerzyści). Kazali skręcić w zupełnie inną stronę, w stronę której nie braliśmy w ogóle pod uwagę. Dalsza część trasy była nudna i nie warto ściemniać o niej.

Kolejną atrakcją długiego 9 dniowego weekendu był wypad z Maćkiem na bilard. W końcu sobie pograłem tak jak bym chciał. Fakt faktem, że przegrałem (haha nie powiem do ilu), to w dodatku okazało się, że moim przekleństwem stała się bila numer 8, zwana potocznie „Czarna śmierć”. Wpadła mi 4 razy, w momencie, gdy miałem wyczyszczony niemal cały stół ze swoich bil. Ale jak to się mówi „nieszczęścia chodzą parami”.

Wtedy to Maciek przypomniał mi jedno z naszych powiedzonek. Zauważył sprawnie, że znów zaczęło się ono sprawdzać. „Bo w życiu najważniejsze są koksy”. Tak dokładnie, stwierdzam, że jest to w zupełności prawda wszystkich prawd, niemal jak powiedzenia greckich filozofów w stylu „Myślę, więc jestem”. A wszystko przez problemy z kobietami. Bo wiesz jak to jest, często ludzi kopie w głowach i szukają szczęścia w świecie! A dokładnie 500 km od swojego miejsca zamieszkania. Tego się zawsze obawiałem i obawiać się będę. Ktoś kiedyś masakrycznie mądry powiedział „Najbardziej niepokoją nas ci, którzy stoją na zewnątrz i zaglądają do środka. Ci, których nigdy nie poznamy”. Resztę dopowiedz sobie sam. Czasem tez ludzi nie poznajemy, gdy wracają z podróży i nie chodzi tu o to, że zmieniają się na twarzy, ale wewnętrznie. Widocznie tak jest i dostrzegamy różnice z niedostatecznego przywiązania do nich. W pewnym momencie możemy zastanawiać się do woli, czy to ta sama kobieta, która wypłakiwała się przy tobie w rękaw?

Niestety muszę się przyznać do jednej rzeczy: Gdy ukłonisz się na lewo to ci z prawej się do dupy dobiorą! Niestety nie mam oczu dookoła głowy, a by mi się przydały. No, ale cóż nie wszyscy są tacy jak ja i pewnie, co 5 minut zastanawiają się „Ludzie kurwa… co by tu jeszcze spierdolić?”. A do spierdolenia było wiele, to, co zostało jest moje. A to, co było już chyba nie.

I muszę przyznać jedno: wielu rzeczy z głowy ludziom nie wybijesz, to się po prostu ma, tak samo jak bycie Włochem… lub przystojniakiem. Głupoty, nieracjonalnego myślenia, braku zdolności ocenienia sytuacji, braku taktu, braku klasy, braku… (można by wymieniać w nieskończoność) nie da się wybić ludziom, nie ważne jak by się miało starać. Mogę stanąć na głowie a tego nie zrobię. Więc pozostaje mi zmieniać inne rzeczy i żyć dalej, bo moje życie jest piękne. Bo adrenalina jest piękna i mój świat jest piękny.

I jeżeli jesteś tą, która zainspirowała ten wpis to nie siedź na fotelu z wielką dumą i podniesionym czołem, bo nie ma naprawdę niczego gorszego niż zakochać się w kolesiu, który mieszka 500 km od ciebie, tak daleko, że nawet, gdy krzykniesz z całych sił to on cię nie usłyszy. Cieszę się, że otrzymujesz wsparcie, wspomnienia, a przede wszystkim poczucie bezpieczeństwa i miłość. Cieszę się ze są ludzie bez absolutnych wad, którzy sprawiają, że inni czują się tak jak powinni się czuć, dla których warto poświęcić ideały, a co gorsza uczucia innych… Ludzie a szczególnie kobiety potrafią podejmować decyzje same, bez konsultacji, z czysto egoistycznych pobudek. Nie ma co się dziwić i mnie to nie dziwi, w końcu oglądałem „Testosteron”!

♫ Budka Suflera - Sen o Dolinie

Wniosek: W pełni życia, szczęścia i ekstrawagancji…

I teraz się położę, napije zimnego piwa i ładnie uśmiechnę do mojego boga…