Co nieco o fotoreporterach i ich zdjęciach

Dlaczego od kilku dziesięcioleci uznanie zdobywają zdjęcia utrwalające tragiczne wydarzenia i ludzkie reakcje na nie? Czy tego chcą odbiorcy, czy też fotografia przestała już służyć pokazywaniu lepszej strony naszego życia? Kto wyznacza „granice” etyczne fotoreporterom? Czy fotoreporter ma dzisiaj jakąś misję, a może daje ludziom to co chcą oglądać? Jakie są tego konsekwencje? To pytania zbyt trudne, aby na nie odpowiedzieć. Fotografia niosła i zawsze będzie nieść ze sobą emocję. Zdjęcie pozbawione emocji nie posiada żadnej formy przekazu. Zdjęcie pozbawione takich treści jak:

złość

fot. Told Heilser

przykrość

fot. Uriel Sinai

lęk

fot. Vincent Laforet

podziw

fot. Yannis Kontos

euforia

fot. Adam Pretty

rozpacz

fot. Ben Curtis

zainteresowanie

fot. Halden Krog

bezsilność

fot. Michael Appleton

nadzieja

fot. Michael Appleton

gniew

fot. Rodrigo Abd

Powyższe zdjęcia to fotografie, których autorzy wygrali w prestiżowym konkursie World Press Foto. Zdjęcie wybrałem pod względem, tego czy wzbudziło u mnie emocje. Te zdecydowanie to zrobiły. Są to według mnie dobre zdjęcia. Jedno spojrzenie, jeden rzut oka i można łatwo ocenić jaką historię dane zdjęcie ze sobą niesie.

Wojna w Iraku, sześciodniowa wojna w Libanie, huragan Katrina, ofiary wojen, gangów i zamachów terrorystycznych oraz innych przejawów przemocy... To są tematy, których jak co roku nie zabrakło na WPF. Na początku wpisu padło pytanie kto wyznacza granice etyczne, jaką mają misję fotoreporterzy? Granic raczej nikt nie wyznacza. Dobry reporter powinien serwować nam prawdę, jego zdjęcia powinny być szczere i przedstawiać tematy warte poruszenia. O których warto i trzeba rozmawiać, aby w przyszłości uniknąć tego co złe, i promować to co dobre. Takimi fotoreporterami są zdecydowanie laureaci tegorocznego konkursu World Press Foto 2006... i chwała im za to.

♫ Gun's and Roses - Knocking On Heaven's Door