Największe porażki polskiej fonografii

Natknąłem sie dziś na starszy artykuł Jakuba Zulczyka o największych porażkach fonograficznych w Polsce. Po jego przeczytaniu trochę się nie zgadzam z autorem tekstu, bo nie wymienił wszystkich artystów takich jak np. „zdobywcy pewnych oscarów” itp. Natomiast nie podoba mi się najeżdzanie na Dodę. Stwierdzenie, że ma zle zrobione sylikony jest nie na miejscu i jest totalną bzdura. Tak na prawdę autor opiera się prawdopodobnie na odczuciach części naszego społeczeństwa na temat Doroty. Są większe gwiazdy jej pokroju którym można zarzucić więcej niż jej, na przykład nijaki pan Wiśniewski i jego zespół Ich Troje. Tak samo nie ma nic wspomnianego o Mandarynie, która pierze swoje brudy publicznie, w Sopocie, na oczach milionów telewidzów. Równie dużo można by napisać o Just 5 i „kolorowych snach”, „Blog 27”, czy K. Paschalskiej. W gre wchodziły by tez Fasolki. Właśnie przypomniał mi się Tercet Egzotyczny. Równie dobrze można by też do całego grona dodać Ivana i Delfina, ale osobiście do nich nic nie mam. Wykorzystali sprawnie aktualną sytuacje i wydali dobry singiel, które się świetnie sprzedał. Tak samo należało by wspomnieć coś na temat twórców muzyki disco polo [Shazza, Boys, Bogdan Smoleń, Classic]. Zastanawiam się tylko co tu robi zespół Rotary. Tutaj do tego rankingu akurat ja bym go nie wpisał.

10.  DANIEL

O Danielu nie ma nic w internecie. Nie mogłem znaleźć nawet zdjęcia. W każdym razie ten łysy, opalony na solarce przystojniacha próbował wypromować jeden hit - “Jak magnes”, próbując zaszczepić w Polsce modę na disco z odrobiną funku, idąc szlakiem przetartym przez niejakiego Norbiego. Niestety, w przeciwieństwie do śpiewaka z Olsztyna, Daniel nie wysamplował w swoim jedynym hicie ulubionej piosenki Marka Niedźwieckiego (co to było w “Kobiety są gorące” - Earth & Wind & Fire???).W jednej starej Machinie było jego zdjęcie, jak trzyma przy twarzy chromowaną kasetę Maxell. Maxell – Daniell – bardzo ładnie się rymuje. Nie wiadomo co Daniell teraz robi, może jest tancerzem w nocnych klubach, a może pracuje w firmie Darka Kordka produkując muzykę do supermarketów, w każdym razie w pamięci utkwił paru osobom tylko dlatego, że kiedyś w Lalamido spytano się Kodyma z Apteki, jaki jest jego obecnie ulubiony artysta. Zaćpany do nieprzytomności Kodym odpowiedział - “Danielll”.

9. ROTARY

Rotary nagrało dwie płyty, pierwszego tytułu nie pamiętam, na okładce drugiej były jakieś szare zdjęcia chłopaków na plaży. Nie pamiętam jak się nazywał wokalista, który udzielał się też w The Days, gdzie powoływał się na Perry Farrella i Layne Staleya, bełkocząc coś o staniu przed lustrem i nerwach na wierzchu. Nieposkromione, chociaż lekko przytłoczone garbem polskiej prowincjonalności rockowe ego zrodziło potwora, jakim stał się prekursor polskiego britpopu – Rotary. Nie pamiętam tego cholernego nazwiska, pamiętam tylko recenzję w Brumie, w której autor powiedział, że chciałby obdarować swoich znajomych zestawem w którym byłaby “Wiernośc w stereo” Nicka Hornby i nowa płyta Rotary. Współczuję znajomym – wersety z jedynego przeboju tego pseudo-britopopowego potwora - “ Dotknąłem kolan twyyyyych, nieee liczyliśmyyy gwiaaaaazd ” do dziś budzą mnie w środku nocy i każą drżącą ręką zapalić papierosa, gdy patrzę w przerażającą, gęstą czerń za oknem.

8. KRZYSZTOF ANTKOWIAK

Krzysia gdzieś tak w połowie lat osiemdziesiątych wylansował wszechobecny Jacek Cygan, wówczas ostro inwestujący w biznes dziecięcej piosenki, której szczytem były kasety z cyklu “Dyskoteka pana Jacka”. Wąsal z “Idola” wypuścił “Zakazany owoc”, naszpikowany dwuznacznymi podtekstami hit, którego Tonpress czy inny Wifon walnął od razu z pół miliona egzemplarzy, z czego pewnie połowa poszła na grzebienie do Bułgarii, a reszta dogorywa dzisiaj rozwalona u lumpów na bazarach po pięćdziesiąt groszy sztuka. Żeby tylko skończyło się na tej piosence - przy której mokre oczy miał pewnie niejeden bohater “Lubiewa” Witkowskiego – ale Antoś, zainspirowany comebackiem Kukulskiej, powrócił w drugiej połowie lat 90tych! Tym razem zaopiekował się nim Grzegorz Ciechowski – duet skomponował i wydał kompakt “Delfin”, na którego okładce widać rozmarzony wzrok dorosłego już Krzysztofa. Nikt nie przewidział, że wtedy już polski rynek muzyczny nie funkcjonował za zasadzie wyrobienia normy, a z cedeków grzebienie ciężko będzie zrobić. “Delfina” nikt nie zauważył – małolaty wybrały “Uwolnić orkę”, rynek piosenek dla pensjonarek zmonopolizował Piasek, a sam Krzysiek uciekł – tym razem (miejmy nadzieję) na zawsze. [nadzieje okazała się płonna – Krzysztof Antkowiak przymierza się powoli do muzyki klubowej – przyp. red.]

7. TABOO I EMMI

Czy ktokolwiek pamięta jakikolwiek przebój tych lasek? Polskie Spice Girls, z których jedna była brzydsza od drugiej, zniknęły szybciej niż się pojawiły. Dużo było wtedy takich zespołów, tylko jakoś nie wypaliły – wyszło wtedy na to, że rzadko kiedy Polka potrafi śpiewać, czego jednak uparte skurczybyki z pączkujących wtedy polskich oddziałów zachodnich koncernów nie chciały zauważyć (Kasia Skrzyneckaaa!). Jeśli chodzi o Taboo, echo kariery zaliczyła Sylwia Wiśniewska, zaliczając parę lokalnych koncertów – mój kumpel robił z nią w ogólniaku wywiad dla lokalnej gazety w Łańcucie (tam wódkę robią). Najlepiej powiodło się Małgosi Kosik. Z racji tego, że jedyne, czym Bóg obdarzył ją na tym świecie to niezły tyłek, prezentowała go wszędzie gdzie tylko się dało – w CKM, "Przytul mnie", “Różowej landrynce”. Obecnie próbuje sił w karierze solowej jako Emmi, nagrywając płytę “Cest la vie”. Oto próbka jej arcyciekawej liryki :
Złe nowiny przyniósł zimny wiatr
Zawirował wkoło cały świat
Dowiedziałam się co stało się
Okłamałeś mnie- NIE CHCIAŁEŚ MNIE.

Oto teledysk który znalazłem na stronie polskiej poloni w Miami Obejżyj teledysk

Oficialna strona Emmi

6. BANDA I WANDA

Pamiętam zespół Banda i Wanda, bo zakontraktował ich za czasów mego dzieciństwa producent peerelowskiego serialowego hitu - “Siedem życzeń”. Przypominam – małolat w okularach, gadający kot z Egiptu, Buczkowski jako dozorca Rosolak. W jednym odcinku młody chciał zostać gwiazdą rocka i mieć super sprzęt. Kot – był bogiem z Egiptu, czy kimś takim – zabrał sprzęt Bandzie i Wandzie z koncertu i dał młodemu. W tym momencie pojawia się moje pytanie – dlaczego ten sprzęt z powrotem do nich wrócił??? “Nie będę Julią” to oczywiście typowy przykład peerelowskiego rockowego produkcyjniaka, nieudanego pod każdym względem syfu, który zrodził też takie potwory jak Perfect czy Lady Pank (przecież nie wydamy płyt Dezertera, do cholery, a te dzieciaki muszą mieć jakiegoś rocka). Jednak odziana w stylu sado-maso podstarzała domina Wanda śmiga mi teraz w reklamówce Empik News i u Wojewódzkiego. Do cholery, czy naprawdę nikt nie może porządnie rozliczyć się z komuną? Poczekajcie na nową płytę Bandy i Wandy, a przestaniecie czepiać się Wildsteina.

5. MAJA KRAFT

Mieliśmy prawie wszystko polskie. Rotary miało być polskim Oasis, Illusion polskim Seattle, Cool Kids Of Death polskim International Noise Conspiracy. A kim miała być Maja Kraft? Polską Britney Spears. Wyszła jedna kasetka, szybko zapomniana, a jedynym innym nośnikiem jaki widziałem był przeceniony na 5 złotych w Empiku singiel świąteczny nagrany z tym najmłodszym typem z Just 5. Maja to wyjątkowy okaz marketingowej nieudolności – nikt nie zrozumiał, że polska podróba nie będzie nikomu nigdy potrzebna z powodu globalnej ekspansji oryginału. Czyżby przypadek polskiego Jobriatha? Chyba nie, bo Maja Kraft to najbardziej niesłuchalne odrzuty polskiego popu. Co teraz Maja robi? Wydaje się, że jest już za późno nawet na darmowe koncerty w centrach handlowych w miastach mniejszych niż 15 tysięcy osób. Może jakieś festyny? Może gdzieś, na jakiejś głębokiej wsi, znajdzie się ktoś, kto zapłacze cicho przy najbardziej wzruszającym hicie Mai - “ Skrzydła są po to by się wzbić / tak mówiłeś mi... “.

4. ROAN

Roan to największy żyjący dowód na to że koniunkturalizm nie popłaca. Pamiętasz tych kolesi? Nie? Byłem pewien. Ja pamiętam, ale nie chcę. Kariera Roan przypominała swoistą muzyczną ewolucję, polegającą na dryfie od wysepki do wysepki. Na początku, na płycie “Ogień”, mieliśmy coś w rodzaju punko/reggae. Na płycie “Cukier” chłopaki podchwycili wiatr na grunge, nie widząc, że nikogo nie obchodzą ich żałosne próby stworzenia rocka, że już zaczyna komuś być wstyd za to, że do nagrania płyty dopuścił zespół na poziomie (co najwyżej) sali prób w domu kultury. Ten zasłużenie niechciany przez nikogo zespół ostatecznie wpadł we własną pułapkę, nagrywając wypełnioną miałkim pop rockiem płytę “Dennis Rodman Club”, pozując w strojach koszykarskich w “Brumie” i kowerując “Eyes without a face” Billy Idola. To już był ostateczny koniec najgorszego rockowego zespołu Polski lat 90tych. Moja ciocia powiedziała kiedyś, bodajże o Lorafenie: “To cholerstwo należy zakopywać pod ziemią”. Przenosząc to twierdzenie na kompakty i kasety Roan (o ile jeszcze ktoś ma jakiekolwiek) - podpisuję się pod nim wszystkimi kończynami.

3. DODA ELEKTRODA I VIRGIN

Pamiętajcie – wszyscy będziemy się kiedyś za to wstydzić. Pragnący drastycznie zwiększyć oglądalność polsatowego reality show Krzysiek Najman, którego rozumiem tylko dlatego, że Doda jakby nie patrzeć jest bardziej atrakcyjna od Anji Orthdox (Closterkeller ma jedenaste miejsce, mówię od razu), zaczął promować gwiazdę i przyczynił się do wydania płyty Virgin. Doda próbuje być Madonną, ale jest jej silikonową, ubogą, środkoweuropejską wersją, przypominającą hardrockową niemiecką piosenkarkę Doro. Z tym że Doro potrafiła wypełnić jurnymi niemiaszkami cały stadion w Dusseldorfie, a na koncerty Dody przychodzą upośledzone jedenastolatki uczące się czytać na Bravo. Jej teledysk z  piłkarzem wygląda tak, jakby chłopaki od “College fuck fest” za bardzo pojechali z kokainą i postanowili nakręcić swoją wersję “Justify my love” dla irańskiej telewizji. Do tego ma naprawdę kiepsko zrobione silikony – zobaczcie sobie CKM. Jej “utwory” to jakiś koszmarny rzyg, brzmiący jakby sideman TSA podkradł córce kasetę Skunk Anansie, a od samej Dody sto razy więcej klasy ma Jenna Jameson, i to w swoim najobrzydliszym i najbardziej obspermionym pornosie. Sugeruję zresztą Dodzie korepetycje, bo wkrótce się okaże, że branża xxx to jedyna, gdzie przyjmą ją z otwartymi ramionami.

2. KAPITAN NEMO

Jaki jest najgorszy polski utwór wszechczasów? “Elektroniczna cywilizacja” czy “Dentysta sadysta?”. Słuchanie tego drugiego naprawdę przypomina borowanie zdrowej jedynki bez znieczulenia, ale za to Kapitan Nemo zabija wszystkich brakiem dystansu do czegokolwiek – własnej muzyki, siebie, wreszcie jakości artystycznej tego, co robi. Złowróżbne, syntezatorowe kompozycje o apokaliptycznym sznycie, traktujące o złowrogich magnetowidach już wtedy wywoływały na ustach uśmiech pokpiwania. Głos Kapitana Nemo, przypominający bardziej kobitę zapowiadającą pociągi na PKP, i niebywale archaiczne brzmienia wywołują wspomnienia najbardziej niebezpiecznych demonów środkowoeuropejskiego futuryzmu. Kapitan na pewno był fanem Johnna Foxxa i Ultravox, ale to wszystko było przefiltrowane przez wrażliwość chłopaka patrzącego na deszcz za oknem w akademiku w Pułtusku, gdy z Kasprzaka leciała zgrywana z Trójki “Vienna”. Posłuchajcie wydanego w 1986 albumu Kapitana, a zrozumiecie czemu nikt nigdy nie chciał i nie będzie chciał go słuchać i dlaczego tak naprawdę Konwicki napisał “Małą Apokalipsę”. I może tekst “Wideonarkomanii” jest proroczy, ale w chwili kiedy ten grafoman nagrywał swoje obrzydliwe kawałki, ludzie marzyli o zdrowym kawale kiełbasy, a nie o pieprzonym magnetowidzie.

1.ALICJA JANOSZ / ALEX

Uwaga: po raz kolejny pojawią się dwa nazwiska, które wspomniałem wyżej – Jacek Cygan i Zbigniew Buczkowski. Do rzeczy – pamiętacie znakomity film Kondratiuka “Dziewczyny do wzięcia?” O trzech wieśniarach, które jadą do miasta na podryw? Pamiętacie tę najmłodszą, której kelner, którego właśnie gra Buczkowski, śpiewa piosenkę “Małe pieski dwa?”. Gdybym miał nakręcić remake, tę najmłodszą zagrałaby Alicja Janosz. Podobieństwo jest wręcz bliźniacze. Wylansowanie tego potworka, i to przez program, który w teorii miał znaleźć nowe, atrakcyjne twarze polskiego popu, jest dowodem na kompletną kompromitację ludzi, którzy rzekomo są największymi znawcami muzycznego marketingu. Bo ci ludzie, między innymi wąsaty jeszcze wtedy Cygan, ją wybrali. I nikt jej nie kupił. Do jasnej cholery, nikt. I wszyscy wiemy dlaczego. Nikt, nawet najbardziej upośledzony estetycznie człowiek, nie kupi kawałka z tekstem o jajecznicy i refrenem “la la la la la la la lala”.
Człowiek płaczący ze wzruszenia przy Ich Troje nie nabierze się na nagłą zmianę wizerunku i straszliwą przemianę w niebezpieczną Alex. Nie zgadzacie się? Wydawała wam się sympatyczna? Do cholery, sprawdźcie to : “ Aj gejv ju de kis tu maj niu bi em dabel ju / bat ol jor promises łer lajs end aj biliwd in ju ”. Dlaczego pierwsze miejsce? Bo jej naprawdę nigdy, ale to już nigdy, nie chciałbym ponownie zobaczyć – z reszty na tej liście przynajmniej mógłbym się jeszcze pośmiać.